28 Eylül 2012 Cuma

revolutionary road


 
Geleceğimizi gördüm belki de ve içimden dedim ki “Ben bir sanatçıyım. Mutsuz olmaya hakkım var.” Beynimin içine sıkıştırılmış bir dilde söyledim çarpık düşüncelerimi  ve ne korkunç sana dile getirmek bunları. Geçmişte geleceği gördüm, gerçek olmasa da. Çatlak aynalara bizdik yansıyan. Bağırışların ve çığlıkların yıllar boyu doymayan karnımı doyurması. Kahkahaların ardında gelen küçücük bir öpücük ve dudaklardan başlayarak canavara dönüşmek mi geleceğimiz?

Korktum aynadaki görüntülerden ama bir o kadar da haz duydum. Yuvarlanarak düşüyoruz içimizdeki canavara. Hatalarımız beden bulacak ve koşuşturacak etrafta. Ve içimde başka bir hata büyürken bacaklarım kıpkırmızı kesilecek. Son bir iyilikle sonsuzluğa adım atabilirim. Bir balerin gibi şarkıyla dans ederken karnımdan akan kan holizonlar çizecek etrafımda, saçlarım yüzünün önümde uçuşurken.

Hiç yorum yok: