28 Şubat 2017 Salı

Truman Shows


*Merhaba sevgili ve saygılı okuyucularım. O zaman nasılsın?

*Kendime gamer diyemem ama kesinlikle bağımlı diyebilirim. Saatlerce Sims ve Age of Mythology oynamak çocukluğuma özgü sanıyordum ama 26 yaşımda bir oyuna bağlandım. Ondan kopmam için şehirdışına çıkmam gerekti.

*Pipet dostu her zaman 'bir kereden birşey olmaz'cı gibi "bir defa oyna beğenirsen devam edersin" diyerek beni başka başka oyunlara bağımlı yapıyor. Son olarak Fall Out'a bağlandım ve oyunu çok ciddiye aldım. Verdiğim kararlar doğrultusunda ne kadar kindar olduğumu tekrar gördüm. Tüm bir Enstitüyü yok ettim. Ara tatilde memlekete dönünce bağımlılığm kesildi. İki üç aydır temizim. (Yazın dlc'leri oynucam ki.)

*Başlığımın konusuna gelirsek; amaçsızca Instagram'da dolaşırken keşfet kısmında tatlı bebeklere veya çocuklara denk geldim. Bir kaç tanesine baktım ve ne tür bir çılgınlığın içine düştüğümü gördüm. Bir bebeğin alt bezinin değiştirilmesi hariç her bir durumu paylaşmak bence sağlıklı bir ruh hali değil. Daha da sağlıksız olanı bence o bebeklere veya çocuklara hayran sayfaları açılması, bebeklerin ebeveynlerinde olmayan fotoğrafların onların hesabında bulunması. Gerçekten aklım almıyor. Umuyorum ki o çocuklar büyüyünce özel hayatın ihlalinden size dava açarlar.

*Çünkü yapılanın Truman Show'dan farkı yok. Bu filmin bir gün gerçek olabileceğini kim tahmin edebilirdi ki? Bence senaristi bile değil. Mantıklı değil çünkü. Kurgu yahu! Kurguyu gerçek yaptınız.

*Ergenliğimden beri yakın çevrem bana "uyuşuk" dedi. Yani cidden dedi. Suratıma dendi. Defalarca. Çok çabuk yorulduğum, çok uyuduğum ve uykumun çabuk gelmesinden dolayı yeğenimin bile diline düşmüştüm. "Teyzem yine uyuyor. ahahahaha." Meğer bende Haşimoto varmış. Tiroid bezleriyle alakalı. Kişide sürekli yorgunluk hissi yaratıyormuş. Alın, alın işte. Vücudum benimle savaşıyor. Hormonlardan bahsediyoruz burada. Onlara karşı nasıl dirençli olabilirim ki? Uyuşuk değilim ben. Haşimotoyum. (Hepsinden bir özür bekliyorum.)

*Bir gün 11 senelik göbeğimin- çocuk olsa 4. sınıfa giderdi- bir fetüs ile karıştırılacağını biliyordum. Bahara doğru yavaşça ilerlerken haliyle kazakları terk edip bluzlara geçmiştim. Masaya eğilmiş bir şekilde yemek yerken yanımdaki öğretmen "Hocam, yoksa siz hamile misiniz?" dedi. Bunu beklediğimden şaşırmadım. Çünkü ben de bir kere Ankaray'da hamile bir kadını sadece aşırı göbekli biri sanmıştım.

*Onun beklediği yanıtı vermedim ama. O ya "Evet hihihih,"dememi veya "Yo ühühüh. çok mu çıkmış?"dememi bekliyordu. Ben ise "Hayır."dedim. "O yağ göbeğim benim. Hep vardı." Sonrası zaten hımm kilo almışsın falana döndü. İçinde patlattığım için çok mutluyum.

*11 yıllık göbeğimle gurur duyuyor değilim ama kimsenin de haddine değil. Pleaseee!

*Minibüste boş gördüğünüz ilk koltuğa oturmayın. Aracın en arkasına gidip katlanan koltuklara oturun. Tüm yolu mis gibi gidin. Benden size tavsiye. Üç senedir böyle yapıyorum. Her seferinde kendimi kutluyorum.

*Her seferinde kendimi kutladığım ikinci şey ise pazar arabası ile markete gitmek. Marketin içene arabayla girince bir garip bakıyorlar ama tüm poşetleri elimde taşımak zorunda kalmıyorum cicim.

*Çünkü Haşimoto bunu gerektirir.



Hiç yorum yok: